dinsdag 30 april 2013

De dag die je wist dat je mijn blog nog eens zou lezen

Vanwege de leuke en minder leuke omstandigheden omtrent de grote gebeurtenissen vandaag, kon ik de kans niet laten liggen om er even mijn stempel op te drukken. Het is natuurlijk al een hele tijd geleden sinds ik weer mijn mening verkondig aan de weinige mensen die dit lezen. Vandaag is Hare Majesteit Koningin "Kapsalon" Beatrix afgetreden en heeft ze plaatsgemaakt voor haar eerstgeboren prinsje, Willem-Alexander.

Ik heb met oprechte belangstelling de plechtigheden gevolgd op televisie. Het tekenen, het loopje naar de Nieuwe Kerk en de beëdiging, waarbij onze nieuwe Koning vergezeld werd door Bea, Máxima, zijn kinderen en andere leden van de familie. De nieuwe Koning hield een toespraak met rotsvaste stem die even haperde bij het woord `welvaart', maar ach we werken er aan, toch?

Een toespraak die naar mijn mening minder traditioneel was dan die van Beatrix toendertijd. Het was een moderner rede die ook veel persoonlijke elementen bevatte. De dankbetuiging aan "lieve moeder" en de woorden aan gewoon "Máxima" geven blijk van het verschil tussen hem en zijn moeder en een alternatieve blik op de ambts- en landszaken. De mensen die met hun tijd meegaan vinden het vast enorm leuk dat het koningshuis ook met de tijd meegaat. Die inhaalslag werd wel bemoeilijkt door Joost Taverne, die nog even vlug zijn colbertje dicht moest doen voor God Almachtig hem kon helpen.

Nu ik toch bezig ben op mijn blog met onder andere de nodige , moet ik het toch ook nog even hebben over de grootste en meest omstreden artiestencollaboratie van Nederland in 2013 tot nu toe. Ik heb het natuurlijk over het bij De Wereld Draait Door taalkundig neergesabelde Koningslied van John Ewbank. Bijna 52 artiesten hebben aan dit grammaticaal debacle gewerkt. Alleen Rob de Nijs was zo verstandig om na het zien van de tekst de oranje handdoek al in de ring te werpen. Met de W van Willem, niet van stamppot.

We zullen Willem-Alexander blijkbaar beschermen, over hem waken als hij slaapt, hem behoeden voor de storm, zijn baken in de nacht zijn als hij de weg verliest, hem de haven wijzen in de duisternis en hem veilig houden. Vroeger had de koning(in) alle macht en was het volk onderdanig aan zijn of haar besluiten, maar dit is wel erg veel van het goede. Binnenkort zal John Ewbank ook een grote indeling maken van de shifts over de 51 artiesten die hebben meegeholpen, zodat zelfs Idols 1 helden Jamai Loman en Jim Bakkum "over hem kunnen waken als hij slaapt", if you know what I mean.

Mijn voorspelling voor de nasleep van deze hele happening: de aangepaste versie van Oranje Boven van André van Duin gaat het uiteindelijk aanvaarde koningslied worden. Tegen John Ewbank's Koningslied wil ik nog zeggen: zo moet het! Daar zijn de balletjes... Wegwezen, opgesodemieterd!

:)

zondag 11 november 2012

Heb een stem in het kapittel, want wie zwijgt stemt toe

Zo het is me weer even geleden, maar het leek me amusant om mijn oude ludieke gewoonte op te pakken. Want jongens wat is er toch weer veel gebeurd in de tussentijd. Het zou hier natuurlijk vol moeten staan met de nieuwigheden sinds maart, alleen heb ik daar wel in moeten snijden. Je stukje zal maar te lang zijn! Dit moet natuurlijk ook voldoende persoonlijke anekdotes bevatten, anders zou dit het zoveelste stuk proza zijn van een auteur die, om eufemistisch te spreken, toch minstens ontevreden is over huidig Nederland. En onder huidig Nederland vallen natuurlijk de populaire columnistjes-doelen: regering, tv- of radioberoemdheden, slecht werkende systemen en de andere semi-interessante, net niet onbekende dingen of mensen, die de lage landen kenmerken. Nee, nee! We gaan, de paar minuten dat de lezer dit leest, kruiden met wat persoonlijk leed en mijn terechte, niet geheel onpartijdige mening. Mocht je hierin voorkomen, ga dan even voor jezelf na of je er aanstoot aan wilt nemen.

Zo heb ik vorig academisch jaar mijn laatste eerstejaarsvak afgerond en vol trots mijn felbegeerde propedeuse in ontvangst genomen. Er waren natuurlijk mensen die twijfelden, of die me simpelweg niet terug wilden zien, maar ik heb ze graag naar hun ongelijk geholpen. Vlak voor ik dat mooie papiertje in ontvangst nam, had een niet nader te noemen persoon nog even vlug de goedheid om mijn tenue als "badjas" af te schilderen. Natuurlijk snapt zelfs de lezer dat dit gewoon een teken van zwakte is. Niet iedereen kan goed gekleed zijn. Jammer dat er niks speciaals gezegd werd over ieder die een diploma kreeg. Daar is simpelweg de tijd niet voor. Anders had ik even die eventuele tijd en mijn gehele vitale longcapaciteit gebruikt om de beste uit te joelen. In beide gevallen een memorabele middag.


Mensen die mij kennen, en voornamelijk mijn telefoon, kunnen deze alinea praktisch overslaan. Toch gaan ze dit niet doen, aangezien ze mijn stukjes maar al te graag lezen. Op 3 november jongstleden beëindigde ik officieel de vriendschap tussen mij en mijn voor 130 belminuten/SMSjes, met onbeperkt internet* voorziene, op T-mobile aangesloten compagnon. Sommige van mijn gratis applicaties die me heel wat geld hebben bespaard hebben gezegd te oud te zijn om nog te kunnen functioneren. Dit is normaal gezien geen probleem, aangezien je als Android-gebruiker dan naar de recentere Google Play Store gaat en een update voor je applicatie downloadt. Maar aangezien mijn telefoon geen vlaggenschip was van de telefoonfabrikant die toen nog Sony Ericsson heette, hebben ze de software updates stopgezet na versie 2.1. Kenners snappen gelijk dat als je dit getal deelt door het getal dat de meest recente software versie representeert, je nog nét over een half komt. Laten we zeggen dat de gedateerde Android Market is stopgezet, maar mijn telefoon nog steeds nergens anders iets vandaan kan halen. Als we de andere kuren (traagheid, willekeurige reboots) hierbij optellen kan ik alleen maar zeggen: Veel leuke dingen kan ik nu niet meer doen. Dit geldt overigens ook voor goedkoop langstuderen en bezette meiden.


Om dan toch een slecht werkend systeem te noemen dat vooral onder studenten een berg aan klachten veroorzaakt: het openbaar vervoer. Want jongens wat gaan we er toch op vooruit, vooral met het nieuwe regeerakkoord, maar van politieke praat word ik maar chagrijnig, dus zal ik het daar maar niet over hebben. Als dat nog niet genoeg is, is er vanavond, tijdens mijn vrij reizen periode, onterecht €3,60 van mijn saldo gehaald toen ik uit de bus wou stappen. Dit overvolle, rammelende koekblik van Connexxion is met loeiharde verwarming en misselijkmakende schokken onder de Westerschelde door gegaan en heeft me na ruim drie kwartier verveling afgezet bij het station in Goes. Dan mag je toch op zijn minst wel verwachten dat je in je vrij reizen niet hoeft te betalen voor dit onprettige maar toch niet onnodige ritje, elke keer als ik mijn ouders gezien heb.


Maar nee, de student moet zijn verwachtingen bijstellen. Want zelfs hier, in het afgelegen Zeeuwsch-Vlaanderen, is de naam van de buschauffeur Haas en dan mag de student weer een klachtenformulier in de diepe krochten van de Connexxion website gaan opzoeken. Wat ik dan wel weer leuk vond is dat de omvang van het vakje "Wat is uw klacht?" groter te maken is met de muis. Dit heb ik uiteraard gedaan, anders was het te onoverzichtelijk klein om een mooie, lange, weloverwogen klacht te typen. Vandaag hebben ze per slot van rekening best wel wat sarcastisch "Sorry, grapje!"-gedrag vertoond en zulk kinderachtig gezwendel verdient een toch lang doch assertief verhaal? Ik vind in ieder geval van wel en ik weet zeker dat er binnen 15 werkdagen iemand van Connexxion zijn billen samenknijpt op kantoor.


Wat hebben deze drie verhalen nou met elkaar gemeen? Als je ergens de drang voelt jezelf te uiten of ergens tegen te protesteren, negeer dan vooral de blikken die op je geworpen worden tijdens je uiting of protest. Stel je eigen grens, schraap je keel en laat die ene vereniginggenoot, telefoonwinkelmedewerker, buschauffeur of kantoorlul eens kennismaken met je vocabulaire en taalkunsten, mits je deze voldoende beheerst. Laat je stem horen aan huidig Nederland, anders zul je bezig blijven met de verkeerde telefoons en onbereikbare internetformulieren. Vaak kom je daar verder mee dan je denkt.


*Na 500MB wordt de snelheid verlaagd van 384 KB/s naar 64 KB/s, aldus mijn contract van bijna twee jaar terug. ONDING!


:)







zondag 25 maart 2012

De correlatie tussen studeren en keukentafels

De laatste tijd hoor ik zoveel verhalen over dat studeren duurder wordt, dat banen niet bevallen, verkeerde werksituaties en de naweeën van de eurocrisis zijn nog steeds te voelen, dan wel op het journaal of in de krant, en Griekenland is nog bezig met een zware bevalling. Men moet zo snel mogelijk gaan werken om de economie uit het vuur te halen. Iedereen die later groot wordt en geen luie fatboy is zal op een gegeven moment een vak moeten leren. Ik weet dat het proces bij mij nog in volle vaart aan de gang is, maar ik wil er toch even iets over kwijt. Ik denk dat het stadium is aangebroken waarin ik een veilige uitspraak kan doen over het leren van een vak.

Mensen van mijn leeftijd gaan studeren of zijn er al mee bezig, en op de middelbare school kent iedereen nog wel de loopbaanoriëntatie die iedereen, althans op mijn oude middelbare school, voldoende moet afronden. Dit houdt in dat er studiebeurzen, open dagen en masterclasses bezocht moeten worden en er een oppervlakkige vragenlijst moet worden ingevuld over hoe je beeld bevestigd of veranderd is. Ik weet dat mijn oude decaan dit misschien zal lezen, maar hem kennende zal deze vermelding hem blij maakt. Maar we gaan dus met zijn allen studeren en we moeten kiezen uit 1. Een kamer zoeken en minder op en neer, of 2. Elke dag naar huis, wat betreft openbaar vervoer ten minste. Ik kan vertellen dat, geboren en getogen in Terneuzen, Zeeuwsch-Vlaanderen, nummer 2 geen optie was. Maar nu hoor ik verhalen over dat de masterfinanciëring misschien afgeschaft zal worden, er wordt flink in de bestuursbeurzen gehakt en ook over de studenten-ov chipkaart wordt getwijfeld of het straks misschien niet tot de groeiende berg met begrippen uit het verleden zal behoren.

Toch moeten we zo snel mogelijk een vak leren. Studiekeuze is een monster wat pas na 2 of 3 jaar verslagen is en in sommige vallen het jaar daarna terugkomt. Maar uiteindelijk, na die studie, oefen je jouw beroep uit. Als je niet begiftigd bent met een mooi stel hersenen kun je als vrouw altijd nog 'wrede huisvrouw' worden. In India heeft iemand toch voor dat beroep gekozen. Ze heeft het 10 jaar volgehouden, daarna heeft de man langs de wegen van het recht een scheiding voor elkaar gekregen. De vrouw in kwestie wilde op de huwelijksnacht de liefde niet bedrijven met haar kersverse echtgenoot, wilde per half jaar ongeveer maar 15 keer op de keukentafel en daarbij gedroeg ze zich als een stuk dood hout tijdens die zeldzame momenten. Niet echt iets waar je als man met zo zijn driften en instincten op zit te wachten. Dan ben je als wrede huisvrouw wel echt pionier hoor. ''Het is overduidelijk dat het opzettelijk weigeren van geslachtsgemeenschap zonder goede reden is te classificeren als wreedheid'', aldus rechter Kailash Gambhir van het Hooggerechtshof in New Delhi.

Nu ik erover nadenk zijn er wel mensen die tot de groep 'mensen die vaker op de keukentafel moeten' behoren. Zo zie ik bijvoorbeeld bij een voetbalwedstrijd op niveau altijd een handjevol mannetjes die vlak voor de wedstrijd op de middencirkel staan te wapperen met de ronde vlag van UEFA. Dan vraag ik me toch altijd onherroepelijk af of zo'n mannetje als kind niet tegen zichzelf heeft gezegd dat als hij later geen lekker mokkel zou krijgen die hem een keukentafelbeurt belooft na elk potje wapperen, hij nooit middencirkel-UEFA-vlagwapperaar zou worden. Verder vind ik vrouwen die mannen als beroep uit de bovengenoemde groep werken nogal onzedig, en reken maar dat die op zo'n klein neonverlicht kamertje met hun grote raam geen keukentafel hebben.

Het ziet ernaar uit dat ik met mijn studie over een aantal jaar ingenieur word. Ik hoop dat ik tegen die tijd weet wat mijn beroep gaat worden. Mijn technisch inzicht is misschien niet het beste, maar ik hoop dat als het een keer nodig is, ik mijn keukentafel kan repareren.

:)

woensdag 29 februari 2012

Nederland im Schnee, is dat wel oké?

Het is vandaag 29 februari, de dag waarop de vingers van de bloggers beginnen te jeuken. Wie wil er nou geen maatschappelijk irrelevante, sarcastische, grappige artikelen lezen op deze dag die maar eens in de 4 jaar plaatsvindt? Ik namelijk niet, ik schrijf ze. Het is inderdaad een maandje geleden sinds het laatste bericht en sindsdien is er veel gebeurd. Er is namelijk veel gebeurd rondom de kou en de sneeuw. Laat ik hier deze dingen eens even langsgaan op een maatschappelijk irrelevante, sarcastische en grappige manier.

Er was eens een land genaamd Nederland, en het werd sinds begin februari geteisterd door hevige sneeuwval. Eerst denkt men: "leuk! Eindelijk sneeuw!" Dat dacht ik eerst ook namelijk. Ik kijk uit mijn raam en ik zie dat de pinguïns in ganzenpas naar de viswinkel op de hoek liepen, dat er aan de waterkant zeehonden gesignaleerd zijn en dat de lokale basisschoolleerlingen per ijsbeer werden opgehaald. Al deze taferelen werden vergezeld door sneeuwlandschappen die men normaal alleen op de schilderijen van Pieter Bruegel aantreft. Deze mooie gedachten over deze mooie taferelen vervaagden snel toen de negatieve kanten van ijs en sneeuw de kop op staken. Ongelukken op de weg, files, en dan heb ik het nog niet gehad over het witte gedeelte in het bekende spectrum aan vertragingsoorzaken tijdens het reizen met het openbaar vervoer. Als dat niet bij de beesten af is, dan ben ik een pinguïn. De sneeuwoverlast haalde zelfs het NOS journaal. Storingen, vorstschade aan treinen, bevroren wissels, men kan het niet zo gek bedenken of de treinen reden niet. Zo gek zelfs, dat ik in de media een interview vond over een 11-jarige jongen die in zijn eentje in Utrecht vastzat. Het jongetje in kwestie had als eindstation Heerlen waar hij per bus nog verder moest. Dan verdwijnt je knusse wintergevoel letterlijk als sneeuw voor de zon.

Je kan die spreekwoordelijke zon in zekere zin toch terug laten keren, in ieder geval in eenieders gevoel in het midden van deze koude tijd. Ik liep van het station naar mijn kamer en zag (onthoud: het is hartje winter) een poster over een spetterend heet strandfeest wat in juni zal plaatsvinden. Ik werd er gelijk helemaal warm van. Je moet je weren tegen de kou en de moeilijkheden des levens, anders ga je er aan onderdoor. De avond na het schrijven van het vorige artikeltje kwam ik, met een willekeurige hoeveelheid vertraging, per trein aan op station Eindhoven. Diezelfde dag vochten Ajax en Feyenoord een eredivisieduel uit in de Kuip, wat ik toen uiteraard niet wist omdat ik geen fan ben van voetbal. Maar eenmaal uitgestapt op het station, galmden de leuzen van Ajax en Feyenoord opeens schal, vals en niet in tempo over de perrons. Ze zagen er uitgedost uit, met sjaals en voetbalshirts, en als ze niet al te agressief overkwamen had ik ze eventueel kunnen inlichten over het feit dat ze een paar stationnetjes uit de buurt zitten. Moest ik toch weer lachen om het idee en de kou werd weer tijdelijk verdreven uit mijn binnenste.

Toch sloeg de sneeuw keihard terug door een van onze prinsen te grazen nemen met een lawine op een zwak, onbeschermd moment tijdens het skiën in het buitenland. Een zeer serieuze zaak, men weet niet meer of prins Friso nog wakker wordt. Zelfs als hij ooit wakker wordt gaat de revalidatie een zeer lange tijd duren. Maar we zijn geen Nederlanders als er toch niet een paar grapjes over gemaakt worden. Zelf vind ik dat ietwat so-so om over dit soort dingen te grappen, maar ik hoorde een gesprek tussen twee oud-klasgenoten tijdens een feestje en ik vond het toch wel waard om te delen: "prins Friso heeft 25 minuten onder de sneeuw gelegen." "Friso? Diepfriso zeker." "Ah, dan was het vast een echte vorst."

Dus mensen, wat is de boodschap dit keer? Het kan behoorlijk koud en hard zijn, maar zoals ik in mijn vorige artikeltje al onderbouwd heb, kan je het een stuk beter maken door met zijn allen een net zo zacht, warm gevoel van verbondenheid naar het leven terug te gooien. Het lijkt me immers nogal moeilijk om iets concreets als een harde, koude, kartelige ijsbal te gooien naar iets abstracts als het leven, waar je tevens zelf deel van uitmaakt. Ga daar maar eens even op broeden, dan komt de lente vast snel dichterbij.

:)

zondag 29 januari 2012

Verspreid het jolijt!

Januari loopt bijna op zijn eind en wat is er nou leuker dan je laatste januaridagen te slijten met blogjes lezen? Het antwoord daarop zijn een hele hoop dingen, mits je weet wat voor soort blog het is. In het geval dat je hier bent gaan lezen heb je gelukkig minder keuze voor je antwoord op deze vraag. Zullen we dan beginnen? "Een goede avond, ochtend of middag aan iedereen die dit leest. Je bent nu op mijn blog beland en ik hoop dat je verblijf hier zo plezierig mogelijk verloopt. De linkernooduitgang zit tussen de rijen Alt en F4 en voor de schietstoel toets ESC." Zo zou mijn blog klinken als het een vliegtuig was, maar helaas is dit niet het geval.

Ik wil graag de volgende twee mensen bedanken die als eersten hebben bijgedragen aan deze uiterst aardige vorm van schrijverij. Ten eerste de heer Rick "Ricky L" Lenders voor het ietwat onhandig maar toch effectief doorgeven van de correcte spelling van de activiteit die gedefinieerd is als zijnde het zichzelf richten op de mobiele game Wordfeud: Wordfeuden. Ik ben hem daarom zeer dankbaar en als hij toevallig eens op de borrel van onze studievereniging is zal ik hem eens trakteren op een pils. Hetzelfde geldt voor de heer Danny Naus, die als eerste een weloverwogen, lange, ironische maar toch positieve reactie gaf. Ook hem zal ik in de nabije toekomst een pilsje aanreiken. Toch denk ik dat deze interactie verder opgestart moet worden. Maar dit moet wel met de juiste mensen. Actiepuntje voor allen! Gebruik bijvoorbeeld op Twitter #dagelijkscynisch om je ervaringen direct te delen met je medelezer.

De juiste mensen voor het verder opstarten van de interactie zijn de mensen die mij op een positieve manier bijstaan en bijdragen aan het algehele jolijtniveau in het leven. Dit zijn heel veel mensen en een belangrijke pijler op dit gebied is toch wel mijn dierbare zusje Esther en mijn vader. Twee prachtige voorbeelden deden zich dit weekend voor. Vraag ernaar zou ik zeggen. Het bevordert namelijk de interactie. Het ging namelijk over Amerikaans Jokeren en piepschuimen vliegtuigjes. Nu denk je vast: "ik zal hem er eens over aan de tand voelen." Zie je wel? Ik betrapte mezelf erop dat ik aan het lachen was toen een duifje bij het station een verloren frietje vond. Het frietje in kwestie werd heftig door elkaar geschud en toen het daarna in een mooie parabool door de lucht vloog ging het duifje er als een bezetene achteraan.

Ook zat ik in de trein en had ik het over het gehate begrip 'vertraging'. Ik verwees mijn reismaat naar het artikeltje "Niet zomaar een zondag" en toen kwamen alle herinneringen weer boven en brieste ik dat als er vertraging zou zijn, uit het beroemde kleurrijke oorzakenscala, dat het dan vast weer een eekhoorntje was dat een eikeltje had laten liggen op de rails. Daar moest de beste hard om lachen. Leuke taferelen, opmerkingen, momenten waarop de lachspieren heel wat te verduren krijgen of momenten waar je jezelf aan de bar van je studievereniging overeind moet houden tijdens een verlengde borrel met als oorzaak je goeie ouwe intropapa die een kippenvleugel in de hand heeft. Dat zijn de goede momenten beste lezers en die moet je hamsteren als een Albert Heijn klant, en dan niet alleen tijdens die drukke weken waar je weer heel romantisch kunt doen omdat er iemand in de weg loopt.

Dus aan iedereen die dit leest: laten we de humor delen. Stuur eindelijk eens wat in, wees de opvolger van Rick Lenders, zeik eens wat af of maak op zijn tijd eens een gepast, grof, pikant grapje, dan valt er in ieder geval nog wat te lachen als je verliest met kaarten, zo moeilijk is het niet. Als je het met elkaar volhoudt, dit cynische leven, dan heb je hier ten minste nog eens ECHT wat aan gehad. Spreekt dit je erg aan? Dan staat je nieuwe motto bovenaan dit stukje.

:)

zondag 15 januari 2012

De romantiek achter mijn aardappelschijfjes

Het is zondag, ik zit lekker in mijn vel, vandaar dat ik weer eens wat neer wil zetten op het zogenaamde papier waarvan hier geen sprake is. Natuurlijk is iedereen weer hard bezig met school, studeren of werken en je ziet je bekenden weer in het nieuwe jaar. Zelfs nu op de 15e kom ik nog steeds mensen tegen die ik nog niet gezien heb sinds de jaarwisseling en als ik dan vriendelijk mijn handen uitsteek met de normaal gezien gemeende woorden "de allerbeste wensen", kijken ze me aan alsof ik iemand ben die zijn agenda niet goed bijhoudt, "ah joh, het is al de 15e". Ze hebben daar natuurlijk helemaal gelijk in, het is de 15e, en tevens houd ik mijn agenda niet eens zo goed bij.

De essentie van dit verhaal, dat zich toch elk jaar weer herhaalt, is dat je je medemens een goed jaar wenst. Dat kan in de zin zijn van je doelen bereiken en je doelen bereiken heeft veel takken van sport. Enkele van mijn doelen staan een paar artikelen terug beschreven en die staan nog steeds open. Nu vind ik heel het idee van doelen bereiken een nogal romantisch idee. Met romantisch bedoel ik de term uit de Nederlandse literatuur. De literaire romantiek onderstreept hoe belangrijk de emotie is in sommige verhalen en hoe het vaak minstens zo belangrijk is om je gelukkig te voelen op je reis NAAR het bereiken van je doelen.

Ik kan wel vertellen dat ik vaak niet zo gelukkig ben als het om op weg zijn gaat naar het bereiken van je doelen. Zo werd ik vandaag weer onherroepelijk de pas afgesneden in de Albert Heijn, terwijl ik alleen maar een pakje AH Duopak Aardappelschijfjes van 700 gram ging halen voor het avondeten. En het hoeft niet zo nodig bij de Albert Heijn te zijn, maar plaatsen waar veel mensen slachtoffer zijn van dit fenomeen zijn inderdaad supermarkten, maar ook stations en dergelijke oorden. In mijn geval liep ik in de file achter een vrouwtje dat weliswaar ook te voet was maar nog niet eens tot een zondagmiddagtempo kwam. En ik kon haar op geen enkele manier inhalen want links was er een soort gevaarlijke kermis aan de gang van botsende kindertjes met van die kleine winkelkarretjes, rechts stond een bloemenstal en inmiddels kwamen de automatische deuren van winkelcentrum Zuidpolder wel erg dichtbij, dus reken maar dat ik heel erg romantisch op weg was naar mijn fiets. Iedereen die dit leest zal zich hierin kunnen vinden. Velen van jullie zullen de term 'zwarte woordenboekjes' nog kennen. Nou de Landa Editie is toch weer heel wat uitgebreid, want als er een vrouwtje is wiens doel is om mij af te remmen dan heeft ze haar nu al bereikt. Lekker voor haar, kan ze niet meer romantisch doen.

Over romantiek gesproken: een van mijn doelen is dat er een van mijn lezers eens reageert op een inzendingsverzoek. Het is 12 dagen geleden sinds ik vroeg om de juiste spelling van het infinitief wordfeuden en al eerder vroeg ik om een aangepast spreekwoord in te sturen, maar nog steeds heeft niemand de moeite genomen tot interactie. Nu kun je twee dingen doen: je gunt mij de romantiek en stuurt niets, dan ben ik nog even langer "op weg" naar het krijgen van een inzending, of je zendt wel wat in en dan is deze blog officieel interactief. Ik win in beide gevallen, je hebt er alleen jezelf aan om een eventuele bijdrage te leveren. Wie wil er nou niet een schouderklopje en voor altijd bekend staan als de persoon die deze blog interactief heeft gemaakt?

Interactie zit gelukkig overal en dat is onmisbaar voor de mens. Het hoeft niet eens direct te zijn. Ik geloof best dat bijvoorbeeld sapfabrikanten de voedingswaarden van hun product op het pak willen zetten zodat ze de koper indirect kunnen vertellen of dit wel een gezonde keuze is. Zo zat ik vorig weekend aan tafel met een glas cola. Mijn lieve zus echter is verknocht aan iets nieuws: Roosvicee Kiwi-Sinaasappel. Ik kijk naar de oranje substantie in het longdrinkglas en vraag of het nou meer sap of meer limonade is. Het pak wordt erbij gehaald en ma zegt dat er wel 10 vitamines in zitten. Dan wordt er gezegd: "zo, ik heb anderhalf glas op dus dan heb ik er toch wel al zeker 15 binnen". Heerlijk die menselijke interactie, misschien was haar doel wel om ons te laten lachen.

Zo hebben jullie toch ook weer gelachen en ben ik weer blij. Dit is toch ook zo ontzettend leuk om te doen, en veel tijd en moeite kost het niet. Ik wil lachjes bereiken en dat lukt vaak genoeg. Zagen jullie het verstopte doel in de laatste zin? Ik bereik het elke keer weer. Deze blog gaat hoe dan ook voor onbepaalde tijd verder en elke keer heb ik weer hetzelfde doel waar ik naartoe leef. Als dat geen ultieme romantiek is!

:)

dinsdag 3 januari 2012

Op een ongezond heipalenjaar!

Na mijn laatste, wat diepere stuk is het weer tijd om het vanaf de tweede alinea over de leuke boeg te gooien die jullie van mij gewend zijn. Het is net nieuwjaar geweest wat vaak voor een nieuw begin staat. Of zoals de Maya's zeggen, een nieuw eind. Er is in 2011 natuurlijk weer heel wat gebeurd met de wereld. Leuke dingen, minder leuke dingen. We zijn er weliswaar in geslaagd twee ware demonen van de aardbodem te vagen, maar ongetwijfeld zal het kwaad er in de wereld er niet veel minder op worden. En ook al zijn we dit jaar gezegend met de plaszak, het kwaad is de wereld nog niet uit als je ziet dat Louis van Gaal en Johan Cruijff hartstochtelijk lopen te bakkeleien om een voetbalclub. Voor mij betekende 2011 de eerste brievenbuspizza, mijn eerste Speciale Limburgse Bierenestafette, mijn eerste ritje in een zekere Ford Ka met cassettespeler, maar ook het eerste afscheid wat ik bewust meemaak. Je weet niet wat er komen zal, dus maak er het beste van.

Traditiegetrouw trekken wij massaal naar mijn grootouders, die helaas een dagje ouder worden en waar we dus niet meer de hele dag blijven. Toen ik klein was bleven we daar namelijk tot een uur of één 's nachts, waar het tegen die tijd meer op een strijdveld op 13 hoog lijkt. Sinds twee jaar gaan we echter naar mijn oom en tante, die een dijk van een woning hebben. Ze hebben de Nederlands-hervormde kerk in Sas Van Gent opgeknapt en dus hebben we de kerst heel toepasselijk in een kerk doorgebracht. We spelen tevens met de ganse familie elk jaar een kerstspel wat gewoonlijk voorbereid wordt door twee familieleden. Dat spel wordt helemaal uitgevochten, gedreven door de gezonde rivaliteit die heerst tussen de vier verschillende teams bestaande uit al mijn familieleden. Zo leer je je familie pas echt kennen, dat is echt op een briefje te geven. Het is uiteraard ook iedereen aan te raden om tijdens zo'n avond niet te snel te eten, want het aantal gangen (wat gewoonlijk al hoger ligt dan het gemiddelde gangenaantal van een diner) valt niet te onderschatten. Natuurlijk dragen de meeste vrouwelijke leden een steentje bij aan het diner. Nu ik erover nadenk heb ik ook meegeholpen, en wel door het op te eten. Het zou me toch eens een potje zonde zijn als er wat bleef liggen.

Van de andere kant van de lange dinertafel klinken voortdurend harde geluiden. Die komen namelijk van een handjevol familieleden die hun team niet mee hebben, dit jaar met behulp van andere minder geoorloofde manieren het spel proberen te winnen, daar niet in slagen en dan maar een eerbetoon aan Bokito verzorgen. Terwijl ik toch dacht dat dit een actuele familie was. Als het lawaai ondraagbaar begint te worden is het spel gespeeld, want als we de boel sussen met Pickwick thee met gekarameliseerde peersmaak weet je wel hoe laat het is. Mijn team genaamd 'Tegen Beter Weten In' eindigt fier als 3e en ik loop met open armen een rondje rond de kerk met mijn kersttrui over mijn hoofd. Helaas kreeg ik daar gelijk een gele kerstkaart voor, dat mag namelijk niet meer. Ook dit is geen actueel feitje meer. Lijk ik toch nog op mijn familie.

Oudjaar heb ik maar rustig aan gedaan. Ik verkeerde in het gezelschap van mijn vader, moeder en zusje (die later al ging feesten), twee ooms, twee tantes, een neef, en een schoonzus van mijn tante. Erg rustig begonnen maar wild geëindigd zijn we er dit jaar helaas niet in geslaagd alle zelfgebakken oliebollen en zelfgebakken wafels op te eten. Daarna ben ik, met 3 andere rondbuiken, nostalgisch gaan Scrabblen... Nee nee nee nee, Wordfeud moet je maar op een telefoon spelen, dit was op een echt bord. Vraag jezelf de klassieke existentiële vraag: wat was er eerder, het Scrabblen, of het Wordfeuden? Gelieve uw versie van de correcte spelling van deze infinitief inzenden. Opnieuw staan eeuwige roem en een schouderklopje de winnaar te wachten. Toch is deze laatste vraag hopelijk door iedereen goed te beantwoorden. Anders zijn we met zijn allen wel heel erg actueel geworden.

Om kwart over tien keken wij naar de conference van Youp. Vrienden van mij weten dat ik deze man een echte held vind. Ik kan jullie vertellen, zoals ik al zei, dat het weer brullen was en dat de proestresten de heipalen ingesijpeld zijn. Na de champagne, lichtjes en knallen ben ik, er niet in geslaagd om nog af te spreken met wat oude bekenden, afgedropen naar huis en heb ik een half etmaal lang voldaan op één oor gelegen. Dat vond ik wel een wat ander, maar mooi begin/einde van het jaar, slapen. Een laatste opmerking over dat proesten: helaas zal het ultieme verschijnsel bij jullie waarschijnlijk niet waar te nemen zijn tijdens het lezen van dit alleraardigste stukje proza, maar misschien als ik erg mijn best doe dit jaar, kan ik over een jaartje schrijven dat 2012 het eerste jaar was dat iemand door mij met proestresten geïmpregneerde heipalen zit.

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst!

:)